நபியவர்களின் ஹிஜ்ரத்தும், நபித்தோழர்களின் அன்பும்!

அருள்மிக்க ஹிஜ்ரத் பயணம் தனது இலக்கை அடைந்தது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவில் நுழைந்தார்கள். அந்த நாளைப் பற்றி நபித்தோழர் அனஸ் இப்னு மாலிக் (ரலி) அவர்கள் கூறுகின்றார்கள்:

"அந்நகரில் உள்ள அனைத்தும் ஒளிமயமாகிப் போனது."
(திர்மிதீ)

நபித்தோழர்கள் தங்களுடைய உண்மையான அன்பால் அண்ணலாரைச் சூழ்ந்திருந்தனர். அதைப் பார்த்த ஒருவர் கூறினார்:

"முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களை அவர்களின் தோழர்கள் நேசித்தது போன்ற அன்பை வேறு யாரும் யார் மீதும் கொண்டதை நான் கண்டதில்லை." (ஸீரத் இப்னு ஹிஷாம்)

இவ்வாறு ஹிஜ்ரத், உண்மையான அன்பின் இயல்பை வெளிப்படுத்தியது. அது பின்பற்றுதலையும், இறைநம்பிக்கையையும், தியாகத்தையும் உருவாக்கும் அன்பாகும். அபூபக்கர் ஸித்தீக் (ரலி) அவர்கள் தங்களையும், தங்கள் குடும்பத்தினரையும், தங்கள் செல்வத்தையும் தம் அன்புக்குரிய நபி (ஸல்) அவர்களின் சேவைக்காக அர்ப்பணித்தார்கள்.

இந்த ஹிஜ்ரத் ஆழமான ஈமானியப் பாடங்களையும் உயர்ந்த ஆன்மீக அர்த்தங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. அவற்றில் மிக முக்கியமானது நபி (ஸல்) அவர்களின் மீதான அன்பாகும். அந்த அன்பு அபூபக்கர் ஸித்தீக் (ரலி) அவர்களின் வாழ்க்கையில் மிக அழகாக வெளிப்பட்டது.

நபி (ஸல்) அவர்கள் ஹிஜ்ரத் பற்றித் தெரிவித்தபோது, அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் உடனே கூறினார்கள்:

"அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் துணை எனக்குக் கிடைக்குமா?"

அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் பதிலளித்தார்கள்:

"உமக்கே அந்தத் துணை."
(புகாரீ)

பின்னர் ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! ஆனந்தத்தில் ஒருவர் அழ முடியும் என்பதை நான் அறிந்ததில்லை. அந்நாளில் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் மகிழ்ச்சியால் அழுவதைக் கண்டபோதுதான் அதை அறிந்தேன்." (முஸ்னத் இஸ்ஹாக் இப்னு ராஹவைஹ்)

இது எத்தகைய அன்பு?

அது ஆபத்துகள் நிறைந்த பயணம் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். இருந்தாலும் அவருடைய கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிரம்பின.

அதையும் விட ஆச்சரியமானது என்னவென்றால், அவர் தன்னைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டதை விட கண்மணி நாயகம் (ஸல்) அவர்களைப் பற்றியே அதிகம் கவலைப்பட்டார்.

ஒருமுறை நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டார்கள்:

"சில நேரங்களில் எனக்கு முன்னாலும், சில நேரங்களில் எனக்குப் பின்னாலும் தாங்கள் நடப்பதற்குக் காரணம் என்ன?"

அதற்கு அபூபக்ர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"நம்மைத் துரத்தி வருபவர்களை நினைக்கும்போது உங்கள் பின்னால் நடக்கிறேன். முன்னால் மறைந்திருக்கும் ஆபத்தை நினைக்கும்போது உங்கள் முன்னால் நடக்கிறேன்."

அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டார்கள்:

"அபூபக்கரே! ஏதேனும் தீங்கு நேர வேண்டியிருந்தால், அது எனக்கு நேர்வதை விட உங்களுக்கு நேர வேண்டும் என்று விரும்புவீரா?"

அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்:

"ஆம். உங்களை உண்மையுடன் அனுப்பிய இறைவன் மீது ஆணையாக!"

அவர்கள் குகையை அடைந்தபோது அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள். நான் முதலில் குகையைச் சோதித்துப் பாதுகாப்பானதா என்று பார்த்து விடுகிறேன்." (முஸ்தத்ரக் அல்-ஹாகிம்)

அதாவது, உங்களுக்காக அதைப் பாதுகாப்பானதாக மாற்றும் வரை.

பின்னர் ஆபத்து நெருங்கியபோது, நபி (ஸல்) அவர்களுக்காக அஞ்சிய அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"அவர்களில் யாராவது தமது காலடிக்குக் கீழே பார்த்தால் நம்மைக் கண்டுவிடுவார்கள்."

அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"அபூபக்கரே! மூன்றாவதாக அல்லாஹ் இருக்கும்பொழுது இருவரைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய்?"
(புகாரீ, முஸ்லிம்)

இதுபற்றியே அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

"நிச்சயமாக அல்லாஹ் அவருக்கு உதவி செய்தான். நிராகரிப்போர் அவரை வெளியேற்றியபோது, அவர் இருவரில் ஒருவராக இருந்தார். இருவரும் குகையில் இருந்தபோது அவர் தன் தோழரிடம், 'கவலைப்படாதீர்; நிச்சயமாக அல்லாஹ் நம்முடன் இருக்கிறான்' என்று கூறினார். அப்போது அல்லாஹ் தனது அமைதியை அவர்கள் மீது இறக்கி, நீங்கள் காணாத படைகளால் அவர்களுக்கு உதவி செய்தான்." (அல்குர்ஆன் 9:40)

அதன் பின்னர் அவர்கள் தமது பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள்.

அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"முழு இரவும் நாங்கள் பயணம் செய்தோம். நண்பகல் வெப்பம் வந்தபோது, நிழல் தரும் ஒரு பெரிய பாறையைக் கண்டோம். அப்போது நான் கூறினேன்: 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! சிறிது ஓய்வெடுங்கள்.'"

இந்த அன்பின் மகத்துவத்தைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

முழு இரவும் அவர் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் பயணம் செய்தார். பிறகு அவர் தனக்காக ஓய்வைத் தேர்ந்தெடுத்தாரா?

இல்லை.

மாறாக அவர் கூறுகிறார்:

"நான் வெளியே சென்றேன். அப்போது ஒரு மேய்ப்பனைச் சந்தித்தேன். 'எனக்காக பால் கறந்து தருவாயா?' என்று கேட்டேன். அவன் 'சரி' என்றான். பின்னர் அந்தப் பாலை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் கொண்டு வந்தேன். அவர்கள் அருந்தினார்கள். அவர்கள் அருந்துவதைப் பார்த்து நான் திருப்தி அடைந்தேன்." (புகாரீ, முஸ்லிம்)

அல்லாஹு அக்பர்!

நபி (ஸல்) அவர்கள் அருந்தினார்கள்; அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் மனநிறைவு அடைந்தார்கள். ஏனெனில் உண்மையான நேசன், தான் நேசிப்பவரின் நிம்மதியிலும் நலத்திலும்தான் மகிழ்ச்சியைக் காண்கிறான்.

இதுவே நபி (ஸல்) அவர்களின் மீதான அன்பாகும். அது நெஞ்சங்களை நேர்மையாலும் அர்ப்பணிப்பாலும் நிரப்பி, கீழ்ப்படிதல், விசுவாசம் மற்றும் உண்மையான பின்பற்றுதலை உருவாக்கியது.